Türkiye’de Kısa Dönem Konut Kiralama Rehberi

Yeni Kanunlar – Ev Sahipleri ve Kiracılar İçin Önemli Noktalar

Türkiye’de kısa dönem kiralamalara olan ilgi her geçen yıl artıyor. Turizm hareketliliği, iş seyahatleri ve dijital göçebe yaşam tarzının yaygınlaşmasıyla birlikte Airbnb, Booking ve benzeri platformlar üzerinden yapılan kısa süreli kiralamalar artık ciddi bir yatırım modeli haline geldi. Ancak bu alanda yeni yasal düzenlemeler bulunuyor ve bu kurallara uyulmadığı takdirde ciddi yaptırımlar uygulanabiliyor.

Aşağıda kısa dönem kiralamalarla ilgili güncel yasal bilgiler, dikkat edilmesi gereken süreçler ve Airbnb sistemine giriş aşamaları detaylı şekilde açıklanmıştır.

Kısa Dönem Kiralama Nedir?

Konutun 30 günden kısa süreli şekilde kiraya verilmesidir. Bu tip kiralamalar genellikle;

• Tatil amaçlı,
• İş seyahati,
• Öğrenci – stajyer konaklamaları,
• Dijital gezgin (digital nomad) yaşam tarzı
  gibi sebeplerle tercih edilmektedir.

Türkiye’de Yeni Kısa Dönem Kiralama Yasası

01 Ocak 2024 itibarıyla yürürlüğe giren “Konutların Turizm Amaçlı Kiralanması Kanunu” ile ev sahipleri için bazı şartlar zorunlu hale geldi.

Artık kısa dönem kiralamalarda:

Bu şartlara uyulmaması halinde 100.000 TL’ye kadar idari para cezası uygulanabilir.

Kısa Dönem Kiralamalar

Ocak 2024’te yürürlüğe giren yeni yönetmelik, tatil amaçlı olmak üzere tüm konutların kısa dönem kiralamaları için geçerlidir.

• 100 günden daha kısa süreli yapılan kiralama sözleşmeleri (daire, site içi konut ya da villa fark etmeksizin) bu kurallara tabidir.

• Bu tür kiralamalar için özel bir turizm lisansı alınması zorunludur.

• 100 gün ve üzeri tek sözleşmeli kiralamalar muaf tutulmaktadır (lisans gerektirmez).

Kısa Dönem Kiralamalarda Yeni Kanun ve Emlak Ofislerinin Önemi

Son düzenlemeye göre 99 günün altındaki kiralamalar kısa dönem kiralama sayılıyor ve bu kiralamalar için Turizm Konutu İzin Belgesi alınması zorunlu hale geldi.
Bu izin olmadan yapılan kiralamalar ciddi ceza ve kapatma riskiyle karşı karşıya kalabiliyor.

Peki bu süreçte emlak ofislerinin rolü ne?

Doğru başvuru ve izin sürecinin yönetilmesi
Binanın kısa dönem kiralamaya uygun olup olmadığının tespiti
Kat maliklerinin onay süreçlerinin doğru yürütülmesi
Yasal risklerin ortadan kaldırılması
Daha yüksek doluluk & gelir için profesyonel pazarlama

Unutmayın; kısa dönem kiralama artık “ev açıp ilan vermek” değil, yasal bir turizm işletmesi yönetmek demek.
Bu nedenle süreç; tecrübe, doğru yönlendirme ve güçlü bir takip gerektirir.

Airbnb ve Benzeri Platformlarda Kiralama Nasıl Yapılır?

Gerekli Adımlar:

1. Turizm Amaçlı Kiralama İzin Belgesi başvurusu yapılır.
2. Apartmandan komşu/malik onayı alınır.
3. Vergi mükellefiyeti açılır (şahıs şirketi kurulabilir).
4. Airbnb / Booking gibi platformlarda ilan açılır.
5. Kimlik Bildirim Sistemine kayıt yapılır.
6. Sigorta – hijyen – temizlik süreçleri planlanır.

Ev Sahiplerinin Dikkat Etmesi Gerekenler

Konutta yangın alarmı, duman dedektörü ve güvenlik önlemleri bulunmalı
Düzenli fatura kesilmeli ve vergiler beyan edilmeli
Komşuların rahatsız olmaması için konuk kuralları belirlenmeli
Konut yönetimiyle iletişim güçlü tutulmalı
Zorunlu konut sigortası + isteğe bağlı airbnb sigortası değerlendirilmeli

Kiracı / Konuk Açısından Önemli Maddeler

• Kimlik paylaşımı zorunludur
• Giriş-çıkış saatlerine uyulmalıdır
• Zarar verildiğinde bedeli talep edilebilir
• Ev kurallarına uymayanlar için tahliye hakkı saklıdır

Kısa Dönem Kiralama mı, Geleneksel Kiralama mı?

Kimler İçin Avantajlıdır?

• Turistik bölgede evi olanlar
• Yatırım yapmak isteyenler
• Yüksek kira getirisi arayanlar
• Profesyonel emlak danışmanları
• Dijital pazarlamayı kullanabilen kişiler

Sonuç: Kanunlara Uyarak Kazançlı Bir Model Mümkün

Doğru izinlerle, profesyonel yönetimle ve düzenli raporlamayla kısa dönem kiralama, Türkiye’de yasal ve oldukça kazançlı bir yatırım modelidir. Ancak bireysel yönetim zor olabilir. Bu nedenle yetkili emlak danışmanları ve profesyonel yönetim şirketleriyle çalışmak, yatırım risklerini azaltır ve kazancı artırır.

The post Türkiye’de Kısa Dönem Konut Kiralama Rehberi appeared first on Properties in Alanya..

Antalya Havalimanı’nda 2 büyük dış hatlar terminali ve 1 iç hatlar terminali bulunmaktadır. Havaalanının toplam alanı.168.000 m2’dir. 2’si 3.400 metre, 1’i 2.990 metre uzunluğunda olmak üzere 3 pist bulunmaktadır. 2019’da havalimanında yaklaşık 36.000.000 yolcu seyahat etmiştir.

Antalya Havalimanı, Temmuz 2011’de ACI tarafından Avrupa’nın en iyi havalimanı seçilmiştir.

SEYEHAT EDİLEN HAVAYOLLARI AŞAĞIDA  LİSTELENMİŞTİR

Aeroflot

Air Algerie

Air Arabia

Air Astana

Air Bükreş

Sebiha Gökçen Havalimanı

Airbaltic

Anadolujet

Avusturya Havayolları

Azerbaycan Havayolları

Azur Hava

Belavia

Mavi Hava

Blue Panorama Havayolları

Brüksel Havayolları

Bulgar Havayolları

Buzz

Chair Havayolları

Condor

Corendon Havayolları

Dat

Easyjet

Edelweiss Air

Hava Girin

Eurowings

Finnair

Flyone

Freebird Havayolları

Getjet Havayolları

Irak Havayolları

Ürdün Havacılık

Lot Polonya Havayolları

Lufthansa

Luxair

Nordwind Havayolları

Norveç Hava Mekiği

Novair

Onur Air

Pegas Fly

Pegasus Havayolları

Pobeda

Katar Havayolları

Red Wings Havayolları

Rossiya

Kraliyet Hava Maroc

Kraliyet Uçuş

Royal Jordanian

S7 Havayolları

Severstal Havayolları

İskandinav Havayolları

Scat Havayolları

Skyup

Smartavia

Smartlynx Havayolları

Smartlynx Havayolları Estonya

Smartwings

Smartwings Macaristan

Smartwings Polonya

Sunclass Havayolları

Sundair

Sunexpress

İsviçre Uluslararası Hava Yolları

Tarom

Tuı Havayolları

Tuı Belçika

Tuı Hollanda

Tuı Nordic

Türk Havayolları

Ukrayna Uluslararası Havayolları

Ural Havayolları

Widerøe

Windrose Havayolları

Yamal Havayolları

The post Antalya Havaalanı appeared first on Properties in Alanya..

Gazipaşa Havalimanında faaliyet gösteren toplam 18 havayolu bulunmaktadır. Her gün birkaç tane uluslararası ve iç hat  uçuşları bulabilirsiniz.

SEYEHAT EDİLEN HAVAYOLLARI AŞAĞIDA LİSTELENMİŞTİR

Anadolu Jet

Buta Havayolları

Corendon Havayolları

FinnAir

GetJet Havayolları

OnurAir

Pegasus Havayolları

Pobeda

Kraliyet Uçuş

İskandinav Havayolları

Sun Express

Türk havayolları

The post Gazipasa Havaalanı appeared first on Properties in Alanya..

19 Eylül 2018 tarihinden itibaren yabancıların Türk vatandaşlığı almasına ilişkin kanunlarda değişiklik yapılmıştır. Bu değişikliklere göre aşağıdaki kriterlerden birini karşılayan ve  yatırım yapan yabancılar Türk vatandaşlığına hak kazanırlar.

Mülkün 3 yıl satılmaması şartıyla Türkiye’de 400.000 $ ‘lık gayrimenkul yatırımı. (1 veya daha fazla mülk olabilir, önemli olan toplam değerdir)

Sermayesi 500.000 $ ve üzeri olan bir şirketi 3 yıl boyunca satmamak şartıyla kurmak veya satın almak.

3 yıl çekilmemek kaydıyla, devlet yatırımlarına veya kamu bankalarına 500.000 $ ve üzeri yatırın.

Gayrimenkul yatırımı Türkiye kanun ve yönetmeliklerine uygun olarak yapılmalıdır. Yabancılar, gereksinimleri karşılamak için konut mülklerine, ticari binalara, araziye veya tarım arazisine yatırım yapabilirler. Bu yatırımı yaparken, satın almakta oldukları gayrimenkulün tapularını tapu sicil müdürlüklerinde kendi adlarına devretmeleri gerekmektedir.

Türk vatandaşlığına başvurmak için başvuran yabancının geçerli bir oturma izni veya mavi kimlik kartına sahip olması gerekir. Vatandaşlık başvurusunda bulunurken, kişinin eşi veya kocası ve 18 yaşın altındaki çocukları da onlarla birlikte başvurabilir. Yani Türk vatandaşlığına başvurmak için ailede bir kişinin yatırımı yapması yeterlidir.

Türk vatandaşlığı için içişleri genel müdürlüğü nüfus ve vatandaşlık işleri dairesine doğrudan başvurmanız mümkün değildir, tüm başvuruların yetkili avukatlar tarafından işleme alınması gerekmektedir. Başvuru, kanunun gereklerine göre tüm doğru destekleyici belgelerle yapılırsa başvuru genellikle 2 ay içinde sonuçlandırılır.

Türk vatandaşlığı başvurusu için gerekli belgeler arasında pasaport, ikamet izni veya çalışma izni, başvuran kişinin fotoğrafları, doğum belgesi yer almaktadır. Daha fazla belge talep edilebilir. Başvuran kişi veya kişiler, Türkiye’nin milli güvenliğine tehdit oluşturmamalıdır. Başvuruları sırasında sundukları belge ve bilgilerin doğruluğundan emin olmalıdırlar.

Alanya Properties ile Türkiye’deki yatırımınızı yaparken, satış temsilciniz yolun her adımında yanınızda olacak ve Türk Vatandaşlığı başvurusu dahil tüm prosedürlerde size yardımcı olacaktır.

The post Türk Vatandaşlığı appeared first on Properties in Alanya..

The old walled city of Istanbul stands on a triangular peninsula between Europe and Asia. For more than 2000 years Istanbul has stood between conflicting surges of culture, religion and imperial power, sometimes as a bridge and sometimes as a barrier. During most of this time Istanbul was one of the most coveted cities in the world.

Its first name comes from the Megara king, Byzas, who, in 657 BCE established a colony named Byzantium, the Greek name for a city. In 196 CE, the Roman emperor Septimius Severus, attacked and conquered the town for opposing him in a civil war and renamed it Augusta Antonina, after his son. In 330 CE Constantine declared the city as his capital and named it New Rome, coinage was stamped Byzantium until he ordered it be substituted with Constantinople. The Greeks referred to trips there as “eis ten polin”, meaning “into the city” at the end of the 1st millennium. By the 13th century this Greek phrase had become a commonly used name for the city, Istinpolin. When the Ottoman Empire, under the rule of Sultan Mehmed II, took over rule of the city in 1453, it was renamed “Islambol” meaning city of Islam. Over time these 2 names joined to form Istanbul. The Turkish Post Office officially changed the name in 1930, however, the city continued to bear the millenary name of Constantinople.

The old city contains about 9 square miles (23 square km), but the present municipal boundaries stretch a great deal beyond. The original peninsular city has seven hills, requisite for Constantine’s “New Rome.” Six are crests of a long ridge above the Golden Horn; the other is a solitary eminence in the southwest corner. Around their slopes many of the mosques and other historic landmarks built over time that were collectively designated a UNESCO World Heritage site in 1985.

The waters surrounding the peninsula are called “the three seas”: they are the Golden Horn, the Bosporus, and the Sea of Marmara. The Golden Horn is a deep drowned valley about 4.5 miles (7 km) long. Early inhabitants saw it as being shaped like a deer horn, but modern Turks call it the Haliç (“Canal”). The Bosporus (İstanbul Boğazı) is the channel connecting the Black Sea (Karadeniz) to the Mediterranean (Akdeniz) by way of the Sea of Marmara (Marmara Denizi) and the straits of the Dardanelles. The narrow Golden Horn separates old Istanbul (Stamboul) to the south from the “new” city of Beyoğlu to the north; the broader Bosporus divides European Istanbul from the city’s districts on the Asian shore—Üsküdar (ancient Chrysopolis) and Kadıköy (ancient Chalcedon).

Fire, earthquake, riot, and invasion have ravaged Istanbul many times, more than 60 big fires and numerous earthquakes that were large enough to warrant being recorded in history. The traces of these disasters have been replaced with urban development: today wide roadways run through the historic quarters of the old city, and unpaved alleys overhung with old wooden houses coexist with modern high-rise buildings, office parks, and shopping malls.

The Galata and Atatürk bridges cross the Golden Horn to Beyoğlu. Each day before dawn their centre spans are swung open to allow passage to seagoing ships. The shores of the Horn, served by water buses, are a jumble of docks, warehouses, factories, and occasional historical ruins. Ferries to the Asian side of Istanbul leave from under the Galata Bridge. Istanbul has three of the world’s longest suspension bridges: Bosporus I Bridge which was completed in 1973, the Fatih Sultan Mehmed Bridge which was completed 1988, and the Yavuz Sultan Selim Bridge completed in 2016). There are 2 tunnels which run under the Bosporus, one for passenger rail and one for automobile traffic, which were respectively opened in 2013 and 2016.

Beyoğlu, which is considered to be “modern Istanbul,” remains, as it has been since the 10th century, the foreign quarter. Only a few building which were built before the 19^th century have been left standing by warfare and fires. Warfare and fires have left standing only a few structures that were built earlier than the 19th century. There is a funicular railway that runs between the Galata waterfront and the Pera Plateau.  On the hills above you will find  the big hotels and restaurants, the travel bureaus, theatres, the opera house, the consulates, and many Turkish government offices.

From the 10th century onward, Galata was an enclave for foreign traders who enjoyed extraterritorial privileges behind their walls. After the Ottomans took the city in 1453, all foreigners who were not citizens of the empire were restricted to this quarter. Around the  various embassy palatial   there were compounds that included schools, churches, and hospitals for the various nationalities. Eventually the Galata district became over crowded, meaning that the buildings moved higeher up the slopes to the open country of Pera so that the tide of building moved higher up the slope to the open country of Pera.

Architecture

The Basilica Cistern, the largest of the ancient cisterns beneath Istanbul.

The closed cisterns, of which there are more than 80 remaining, include one of the most beautiful and mysterious structures of Istanbul, the Basilica Cistern, known in Turkish as the Yerebatan Sarayı (“Underground Palace”) or Yerebatan Sarnıcı (“Underground Cistern”), near Hagia Sophia; its 336 columns rise from the still, black waters to a vaulted roof.

The Golden Gate is a triumphal arch from about 390. It was built into the defenses of Theodosius II, near the junction of the land and sea walls. The marble-clad bases of its two large towers still stand, and three arches decorated with columns stretch between them.

The only well-preserved example of Byzantine palace architecture is the shell of a three-story rectangular building of limestone and brick, laid in patterns and stripes. Dating from about 1300, it is called the Palace of Constantine (Tekfur Sarayı) and is attached to the land walls not far from the Golden Horn.

The largest legacy from the capital of the vanished empire is 25 Byzantine churches. Many of these are still in use—as mosques. The largest of the churches is considered one of the great buildings of the world. This is Hagia Sophia, whose name means “Divine Wisdom.” It’s contemporary and neighbour, St. Irene, was dedicated to “Divine Peace.” Many art historians deem the dome (105 feet [32 metres] in diameter) of Hagia Sophia to be the most beautiful in the world. The church, which shared its clergy with St. Irene, is said to have been built in 325 on the foundations of a pagan temple. The structure now standing is essentially the 6th-century edifice, although an earthquake tumbled the dome in 559, after which it was rebuilt to a smaller scale and the whole church reinforced from the outside. It was restored again in the mid-14th century. In 1453 it became a mosque with minarets, and a great chandelier was added. In 1935 it was made into a museum. The walls are still hung with Arabic calligraphic disks.

The Galata district is dominated by a the Galata tower that shares its name. The tower was built by the Genoese traders in 1349 as a watchtower and a fortification for their walled enclave.

When the Ottoman Empire  took possession of Constantinople, they covered the spines of the seven hills with domes and minarets, changing the character of the city. Like the Greeks, the Romans, and the Byzantines, the new rulers loved the city and spent much of their treasure and energy on its embellishment. The Ottoman dynasty, which lasted from 1300 to 1922, continued to build new important structures almost until the end of their line. The most imposing of their mosques were constructed from the mid-15th to the mid-16th century, and the greatest of the architects all bore the name of Sinan. They were Atik Sinan (the Elder), Sinan of Balıkesir, and Mimar Koca Sinan (Great Architect Sinan). Although the building was deeply influenced by the Persianate traditions of the Seljuq Turks, the style was blended with prevailing Hellenic and Byzantine traditions of the city. Mimar Koca Sinan’s masterpiece—and his burial place—is the Mosque of Süleyman (1550–57), inspired by, but not copied from, Hagia Sophia. It ranks as another of the world’s great buildings. Probably the most popularly known of all the mosques in Istanbul is the Blue Mosque, the mosque of Ahmed I (Ottoman sultan from 1603 to 1617), which has six minarets instead of the customary four.

The mosques of the 18th century and later show the effects of importing European architects and craftsmen, who produced Baroque Islamic architecture (such as the Mosque of the Fatih, rebuilt between 1767 and 1771) and even Neoclassical styles, as in the Dolmabahçe Mosque of 1853, now the Naval Museum. Large mosques were usually built with ancillary structures. Among these were Qurʾānic schools (medrese), baths (hamam) for purification, hostels and kitchens for the poor (imaret), and tombs for royalty and distinguished persons.

To the north, toward the Golden Horn and occupying the whole tip of the promontory, is Topkapi Palace, enclosed in a fortified wall. It was begun in 1462 by Sultan Mehmed II and served as the residence of the sultans until the beginning of the 19th century. It was to this palace that foreign ambassadors were accepted, and they were admitted through the Imperial Gate, or Bab-ı Hümayun, mistranslated by Westerners as “Sublime Porte.” The Palace consists mostly of small buildings grouped around three courts. The most significant buildings are the Çinili Köşk (Tiled Pavilion), built in 1472; the Audience Chamber (Arz Odası); the Hırka-i Şerif, a sanctuary containing relics of the Prophet Muhammad; and the elegant Baghdad Kiosk, commemorating the capture of Baghdad in 1638. The Palace houses the sultan’s treasure and has important collections of manuscripts, china, armour, and textiles. After the abandonment of the Old Palace, the sultans built for themselves palaces along the Bosporus, such as the Beylerbeyi Palace (1865), the lavish Dolmabahçe Palace (1853), the Çırağan Palace (built in 1874 and burned in 1910), and the Yıldız Palace, which was the residence of Abdülhamid II, Ottoman sultan from 1876 to 1909.

The Grand Bazaar (Kapalı Çarşı), founded early in the Ottoman Empire but was often subject to fire and earthquake, had 4,000 shops around two central distributing houses. The district is laid out on a grid plan. It still bustles with life and the pursuit of piasters.

The L-shaped Egyptian Bazaar (Mısır Çarşısı)—so called because it is adjacent to the Yeni Valide Mosque complex, the construction of which was financed by taxes from Cairo—was once a dedicated spice market. In later times the shops expanded their wares to include dried fruit, jewellery, linens, and other goods.

The post Şehir İstanbul appeared first on Properties in Alanya..

Satış İzni (Yabancı uyruklular için):
Alıcının yabancı uyruklu olması durumunda, emlağın satılabilirliği ve kişinin kimliğinin ilgili Ordu Komutanlığınca güvenlik kontrolünün yapılarak gerekli iznin alınması gerekmektedir.

Mülkün Transferi:
Satışa uygunluk izni alındıktan sonra tapunun adınıza kaydını yapmak ve tüm evrak işlemlerini bitirmek üzere ya atayacağınız bir avukata noter vasıtasıyla vekalet vererek yada şahsen kendiniz gelerek gerekli işlemlerin tamamlanmasına nezaret edebilirsiniz.
Acenta Komisyonu:
Türkiye Emlak alım ve Satım uygulamalarına göre emlak acentaları alıcıdan satış bedeli üzerinden 4% + KDV komisyon alma hakkına sahiptir.

Yabancılar için Sınırlamalar:
Yabancılar küçük yönetimsel köy olarak bilinen yerlerden emlak satın alamazlar.
Eğer 2,5 hektardan büyük parsel satın almak isterseniz Bakanlar kurulundan onay alınması gerekir.
Yabancıların Türkiye den gayrimenkul alabilmeleri için öncelikle vatandaşı bulundukları ülke ile Türkiye devleti arasında karşılıklılık anlaşması olup olmadığına bakılması lazım, ayrıca yabancı uyrukluların emlağı alacağı bölgenin ordu komutanlıgından izin alması gerekir.Ordu komutanlıgından izin gelmesi belgesinin 3 ay ile 12 ay arasında değişmektedir.Bu izin belgesi geldikten sonra tapu dairesinde işlemler başlatılabilir

The post Türkiyedeki Satınalma Prosedürleri appeared first on Properties in Alanya..

Antalya, antik bölgelerden batı Pamfilya’nın güneydoğu ucunu ve doğu Likya’yı içine almaktadır.  Antalya Türkiye’de bugüne kadar bilinen en eski yerleşmelerin bulunduğu en önde gelen illerden biridir.  Antalya’ya 20 km uzaklıkta ve Toroslar’ın Akdeniz’e bakan yamaçlarında yer alan Karain Mağarası’nda yapılan kazılarda Antalya ilinde Paleolitik yerleşmenin varlığını ortaya çıkartmış ve bölgenin tarihini M.Ö. 220 bin yılına kadar indirmiştir.

Bölgenin en önemli Prehistorik buluntularını içeren Karain mağarası Paleolitik ve Neolitik, Beldibi Mağarası da Mezolitik çağdan veriler sunarken, Bademağacı Höyüğü’nde son kazılarda Cilalı taş çağı yerleşimlerine ve buluntuları ve yanısıra insanın yerleşik hayata geçişinin ilk izlerine rastlanır.  Bunlara Karataş, Semahöyük’te yapılan kazılarla elde edilen Erken Tunç Çağı bulguları da eklenince, bölgede Paleolitik çağdan zamanımıza kadar kesintisiz bir uygarlığın varlığı belirlenir.

Antalya Bölgesi’nin erken tarihi, son buluntulardan önce karanlıktı.  Hititlerin çivi yazılı belgelerinde, adı geçen Ahhiyava ve Arzava ülkelerinin Pamfilya olduğu bilim çevrelerinde artık daha yüksek sesle ileri sürülmektedir.  Son araştırmalar ve buluntuların yorumlanmasıyla karanlık diye bilinen bu dönem de aydınlanmaya başlamıştır.

Konya’nın Yalburt’unda bir Hitit Hieroglafinde Patara’nın “Pataf” biçiminde geçmesi bu aydınlanmayı güçlendiren buluntulardır.  Bıradan anlaşılan, Hititler, “Lukka Ülkesi” diye adlandırdıkları Akdeniz sahiline kadar uzanmıştır.

M.Ö. 14. ve 13. yüzyıllar, Miken kolonistlerinin en faal oldukları dönemlerdir.  Anadolu‘nün batı ve güney bölgelerinde özellikle Mersin, Tarsus’ta bazı yerleşmeler olduğu halde, Antalya’ da henüz Miken kalıntılarına rastlanmamıştır.

Aspendos TiyatrosuHitit İmpratorluğunun yıkılmasının sebebi olan Deniz kavimleri göçü sırasında bir kısım Akalıların bu bölgeye göç ettiklerinden Grek efsanelerinde söz edilir.  Truva Savaşları’ndan sonra bazı Aka boyları, Amphilokhos, Kalkhas ve Mopsos’un idaresinde Pamfilya’ya geldikleri; Perge, Sillyon, Aspendos ve Selge‘yi kurdukları söylenmekle birlikte son bilimsel veriler bu kentleri yörenin yerli halkının kurduğunu göstermektedir.  Bu Perge’nin Parha, Aspendos’un Estvedüs, Selge’nin Estlegiis, Silyon’un Selyuüs adlarından da bellidir.

Antalya sınırları içinde yerleşen Likyalı’ların kökenleri tartışılmakla birlikte, Hitit ve Mısır kaynaklarında (M.Ö. 2000) Lukki veya Lukka adlı bir kavimden bahsedilmektedir. Bu kavim, kendilerini “Termili” olarak adlandıran Akdeniz kıyılarımızdaki güçlü komşuları Luvilere akrabalıkları ile bilinen Likya ulusundan başkası değildir.

İlk yerleşme hareketleri M.Ö. 7. ve 8. yüzyıllarda Akdeniz kıyılarında başlamıştır. Özellikle Batı Anadolu ve Yunanistan’da bazı koloniler bu harekette önderlik ederek, bazı kentleri egemenlikleri altına almışlar veya yeni kentler kurmuşlardır.

Antalya’nın ilk surlarının II. Attalos zamanında inşa edildiği bilinmektedir.  M.S. 130 yılında Roma imparatoru Hadriyanus, Antalya seferi sırasında “Hadriyanus Kapısı”nı yaptırmış, surların doğu bölümünü de onarttırmıştır.

 Doğu Roma Egemenliği.
Hıristiyanlığın Anadolu’da hızla yayıldığı M.S. 5.-7. yüzyıllar boyunca Pamfilya ve Likya, Doğu Roma eyaleti olarak önemlerini korumuşlar, hatta M.S. 2. yüzyıldaki parlak çağlarına yaklaşır derecede, imar görmüşlerdir.  7. yüzyılın ortalarında Arapların sürekli yağma ve saldırıları her iki bölgeyi büyük ölçüde zarara sokmuş, bu duruma engel olmak isteyen Doğu Romalılar, bölgeyi korumak amacıyla özel bir donanma kurmuşlardır.  Roma İmparatorluğu’nun bölgeye kesinlikle egemen olmasından sonra, stratejik yerler veya kentlerin bazıları, ufak keşişlikler halinde Doğu Roma Egemenliği sırasında yaşamalarını sürdürmüşlerdir.

Ayrıca, Rodos, Venedik, Ceneviz korsanlarının talanları, Kıbrıs Krallarının saldırıları ve Haçlı seferi sırasındaki yağmalar, bölgenin ekonomik gücü kadar kentleri de yıpratmıştır.  Bu sırada özellikle Rodos ve Cenevizliler koruma ve saldırma için, uygun kıyılarda üsler kurmuşlardır.

Antalya, Batı Akdeniz kıyısında stratejik konumuyla önemli bir liman şehridir. Bu özelliğinden dolayı, kurulduğu tarihten başlayarak sürekli istilalara maruz kalmıştır.

 Selçuklu Dönemi.
Antalya’nın İlk Selçuklu sultanı I. Rüknettin Süleyman Şah zamanında da (1076-1086) Türkler tarafından fethedildiği ve 1096 yılında başlayan Haçlı seferine kadar Türklerin elinde kaldığı bilinmektedir.  I.İzzeddin Mesud zamanında (16-1155) da Selçuklulara geçen şehir, 1120’de Bizanslılar tarafından geri alınmıştır.

Karayolu ticaretini geliştirmeye çalışan Selçukluların en önemli hedeflerinden biri Akdeniz ticaretini ele geçirmekti.  Stratejik öneminin yanı sıra, ticari açıdan Anadolu’yu diğer Akdeniz ülkelerine bağlayan bir liman olması nedeniyle de Antalya’nın alınması gerekiyordu.  Mısır ve Suriye’den gelen tacirler, Anadolu’ya geçiş yolu Antalya’yı kullanıyordu. Nitekim, 1182 yılında Selçuklu sultanı II. Kılıç Arslan (1115-1192) Antalya’yı kuşatmış, fakat alamamıştır.

Latinler’in 1191 yılında Kıbrıs’a yerleşmelerinden sonra, Antalya’ya gelen tacirlerin malları çalınmaya başlamıştır. Bunun üzerine Selçuklu sultanı I. Gıyaseddin Keyhüsrev, ikinci sultanlığı sırasında (1205-1211) Antalya’nın fethine karar verir. 5 Mart 1207 de Sultan, yerli halkın da yardımıyla şehri iki aylık kuşatmadan sonra fethetmiştir. Bunun üzerine Antalya’ya kadı, imam, hatip ve müezzinlerin tayin edildiği; mihrap ile minber konduğu, kale ve burçların onarılıp silahla, erzakla doldurulduğu belirtilmektedir. Böylelikle Selçuklular’a Akdeniz yolu açılmış; Antalya, Avrupa ve Mısır’la yapılan ticaretin merkezi olmanın yanı sıra, Selçuklu donanmasının üssü haline gelmiştir. 1212 yılında, Antalya’nın yerli halkı isyan ederek yöneticileri öldürmüştür. Bunun üzerine, Selçuklu Sultanı I. İzzeddin Keykavus (1211-1220) Antalya’nın yeniden fethine karar vermiş ve 22 Aralık 1216′ da şehir tekrar Selçuklular’ın eline geçmiştir.

Hıristiyan ve Müslümanların birlikte yaşama deneyimi başarısızlıkla sonuçlanınca, güvenliğin sağlanması amacıyla şehir ikiye bölünmüştür.  Müslümanlarla, Hıristiyanların yaşadıkları mahalleleri birbirinden ayırmak için bir iç sur yapılmış; Hıristiyanlar şehrin doğusuna, Müslümanlar batısına yerleşmişlerdir.  Kentin batısında Türk nüfusunun artmasıyla yeni bir sura gerek duyulmuş, Selçuklu Sultanı I. Alaeddin Keykubad döneminde (1220-1237) 1225 yılında daha doğuda, denize doğru ikinci bir sur yapılmıştır.  Böylelikle şehir Selçuklu Sultanlarının kışlık merkezi haline gelmiş, kışları çoğu zaman Antalya’da ve 1223 yılında fethedilen Alanya’da geçirmeye başlamışlardır. Hıristiyan nüfus ise kentten ayrılıp Tarsus ve Mersin cevresine yerleşmişlerdir.

Selçuklu döneminde özellikle Alanya’da büyük bir gelişme göstermiştir. I. Alaeddin Keykubad zamanında Alanya‘nın, Selçuklu hükümdarlarının kışlığı olduğunu bilmekteyiz. Bu çağda imar faaliyetleri de yukarıda anlatıldığı gibi Antalya, Alanya içinde, Antalya ve Alanya’yı Konya ve Beyşehir’e ve kıyıdan Anamur ve Mut’a bağlayan yollar üzerinde devam etmiştir.

 Osmanlı Dönemi [değiştir]
1389 yılında Osmanlı sultanı Yıldırım Beyazıt tarafından fethedilen Antalya ve çevresi Osmanlı topraklarına katılmıştır.  Osmanlı döneminde Antalya surlarında fazla değişiklik yapılmamış, bazı kapılar açılmış, bazıları da onarılmıştır.  Osmanlı döneminde şehir sur dışına kuzeye doğru gelişmiş, şehir merkezinin sur dışında kuzeydeki kapı çevresinde oluşmuştur. Bu nedenle, Antalya’nın Selçuklu ve Beylikleri dönemi şehir dokusu pek bozulmamıştır.

1402-1415 yılları arasında Antalya’ya Karamanoğulları hakim olmuştu.  Tek başına kentteki Osmanlı kuvvetlerini yenmesi olanaksız olduğundan Karamanoğlu Mehmet Bey’den yardım istedi (1423). Firuz Bey, Osman Çelebi’nin Karamanoğulları kuvvetleriyle birleşmesine meydan vermeden, Subaşısı Hamza Bey’le Korkuteli’ne ani bir baskın yaptırttı. Hamza Bey, hasta haliyle kaçamayan Osman Çelebi’yi yakalayıp öldürdü. Bu sırada Antalya’yı kuşatan Mehmet Bey de, kaleden atılan bir gülle parçasının isabetiyle ölünce yalnız Antalya değil. bütün bu bölge Osmanlılar’ın eline geçmiş oldu. (1423).

Tekeoğulları’nın yüzyıl kadar süren egemenlikleri süresince Teke Beyliği’nde büyük gelişme olmadı.  En kudretli dönemlerinde sürekli Kıbrıslılar’la savaştıklarından kültür alanlarında bir eser bırakmalarına olanak olmadı. Ancak Teke yöresine yerleşen ve eski Türk gelenek ve göreneklerine sıkı sıkıya bağlı olan Türkmen oymakları arasında Ahilik ve Bektaşilik yayıldı. Özellikle Ahiler oldukça fazla bir taraftara sahip oldular.  Ahiler, Tekelioğlu Hızır Bey zamanında Antalya’da geniş bir örgüt kurdular.  Hızır Bey’den sonra Teke eline egemen olan Teke beyleri de bu bölgede birçok zaviye ve tekkeye köyleri vakfettiler.

II.Beyazıt’ın devri sonlarında Şehzade Korkut, bu sancağın başında bulunuyordu.  Bugünkü Kesik Minare Camii’ni, kiliseden camiye o çevirtmişti.  Babası ölünce tahta çıkan kardeşi Selim (Yavuz) tarafından takip ettirilerekKorkuteli’nde Osman Kalfalar Köyü yakınında saklandığı bir mağarada yakalanarak Bursa’ya götürüldü ve orada öldürüldü.

Teke elindeki bir kısım halk 1511’de Şah İsmail’in adamlarından Şahkulu Baba Tekeli ile birleşerek büyük bir isyan çıkardı. Şahkulu İsyanı’nın aynı yıl içinde bastırılmasından sonra, Teke elindeki Şiiler ve Şahkulu İsyanı’na katılanlar, Rumeli’ye sürgün edildiler. Bu sürgünler yüzünden Teke elinde nüfus azaldı, kent ve kasabalar küçüldü. 16. yy’dan sonra, eski önemini kaybeden Teke eli, daha sonraki yüzyıllarda sancak haline geldi. Il.  Sultan Mahmut zamanında (1813) Tekelioğlu Mehmet ve İbrahim Ağa’ların ayaklanmaları ise sonuçsuz kalmıştır.

Antalya, Osmanlı İmparatorluğu yönetim örgütünde merkezi Kütahya’da olan Anadolu Eyaleti’nin 14 sancağından (vilayetinden) birinin merkezi olmuş ve sancağa Teke Sancağı adı verilmiştir.  İmparatorluğun sonlarına doğru 5 ilçeli Teke Sancağı, 1913 yılında Konya Vilayetine bağlanmış; bu eyaletin beş sancağından biri olmuştur.  O zamanlar toplam köy sayısı 549 idi.  Sancak toplam nüfusu 1890’da 224.000 kişi idi. Bunun 15.000 kadarını Yörükler oluşturuyordu. Devlet arşivinde bulunan 1840 tarihli bir belgeden Antalya Kalesi içindeki nüfusun çoğalması nedeniyle, sur dışında bir mahalle kurulması ve bir kapı açılmasına (Bugünkü Yenikapı) izin veriliyordu. Daha sonra Antalya, 1913 ilkbaharında Teke Sancağı adıyla bağımsız bir mutasarrıflık oldu. Aynı yıl İtalya ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu da, Antalya’da birer konsolosluk açtılar. Cumhuriyet devrinde sancaklara “Vilayet” adı verilmiş ve Antalya ortaya çıkmıştır.

Zincirkıran Mehmed Bey

Mübarizeddin Mehmet Bey, “Zincirkıran” unvanı ile anılan değerli bir insandı. Mehmed Bey ömrünü Kıbrıslılar’a karşı mücadele ile geçirdi.  Onun zamanında, Antalya’nın kaybının acısını bir türlü unutamayan Kıbrıs Kralı I.Pierre, 114 parçadan meydana gelen bir donanma ile ani olarak Antalya’yı denizden ve karadan kuşattı ve bir gün sonra da Antalya’yı ele geçirdi. Kıbrıs Kralı Pierre, bu sayede bir buçuk yüzyıl sonra şehri tekrar Türkler’den almış oldu. Antalya’nın 1361-1373 yılları arasında Kıbrıs Krallığı’nın elinde bulunduğunu, Paşa Camii’nin kuzeyinde fakat bugün yıkılmış olan bir kuledeki yazıttan anlıyoruz.  Yazıtta “Tanrı’nın yardımı ile güçlü Kıbrıs ve Kudüs İmparatoru Petro 1361 yılında Ağustos’un 24’üncü gecesi olan Salı günü güçlü askeri ile Antalya’yı aldı” denilmektedir.

Fakat Zincirkıran Mehmed Bey bu kayıptan yılmadı. Korkuteli’ne çekilerek savaşa devam etti. Arada geçen yıllar içinde kuvvetlerini çoğalttı, yetiştirdi. Her ne olursa olsun Kıbrıslılar’ı bu güzel limandan koymayı kafasına koymuştu.

Mehmed Bey’in hazırlanması uzun bir zaman aldı. Tam on iki yıl sabırla hazırlandı ve emek verdi. En sonunda, 1373 yılında Kıbrıslıları kentten kovmayı ve Antalya’yı tekrar Türk egemenliğine sokmayı başardı. Bu, Antalya’nın bir Türk kumandanı tarafından altıncı kez alınışıdır.

Zincirkıran Mehmed Bey’in zaferden sonra Antalya’ya girişi o kadar görkemli oldu ki, bugüne kadar Antalya’da hiçbir kumandan bu kadar coşkuyla karşılanmamış, bu kadar sevgiye ulaşmamıştı. Mehmed Bey, buna o kadar çok sevindi ki, bir şükran ifadesi olarak cami yaptırmaya karar verdi. Bu isteğini, kale içinde Yivli Minare Camii diye anılan camiyi, baştan başa tamir ve iyileştirmek suretiyle gerçekleştirdi.

Zincirkıran Mehmed Bey, Antalya’yı kurtarışından sonra ancak beş yıl yaşadı ve 1378’de vefat etti, Yivli Minare Külliyesi içinde gömüldü.   Mezarının üzerine planlı kümbet şeklinde bir türbe yaptırıldı. Mehmed Bey’in ölümünden sonra yerine Osman Bey geçti.  Osman Çelebi Bey, 1392’ye kadar Antalya’da hüküm sürdü. Osman Bey, Çelebi Bey devrinde Tekelioğlu Beyliği’nin eski gücü ve önemi kalmamıştı. Sultan 1.Murat 1387’de Karamanoğlu Alaeddin Bey’i yenerek Beyşehir’e geldiği zaman, Tekeoğulları’nın çok zayıf durumda olması nedeniyle, Teke üzerine sefer yapmaya gerek görmedi.  Yıldırım Beyazıt 1390’da Osman Çelebi’nin oğlu Mustafa Bey’in elinde bulunan Antalya üzerine yürüdü. Mustafa Bey Mısır’a kaçtı ve kent Osmanlılar’ın eline geçti (1392). Antalya Muhafızlığına Firuz Bey tayin edildi ve daha sonra Teke bir Şehzade Sancağı oldu.

Antalya’yı I. Dünya Savaşı’na kadar bir Osmanlı Sancağı olarak görünmektedir.  1917 – 1921 arasında İtalyanların işgalinde kalan şehir, 1921 yılında Cumhuriyet Hükümeti’ne bağlanmıştır.

 Antalya Adı.
Helenistik dönemde Bergama Kralı II. Attalos (M.Ö. 159-138), bölgenin stratejik dönemini dikkate alarak buraya bir Liman – şehir kurdurmuştur.  Kent, kurucusunun adından dolayı “Ataleia” olarak anılmıştır. Arap kaynaklarında şehrin adı “Antaliye”, Türk kaynaklarında ise “Adalya” olarak geçmektedir.  Yerleşme, 20. yüzyılın ilk çeyreğinden başlayarak “Antalya” olarak adlandırılmıştır…

 Coğrafi konum.
 
Antalya ilinin ilçeleriAntalya ili Anadolu’nun güneybatısında yer almaktadır.  Yüzölçümü 20.723 km² olup, Türkiye yüzölçümünün %2.6’sı kadardır.

İlin kara sınırlarını Toros Dağları meydana getirmektedir. İlin güneyinde Akdeniz, doğusunda Mersin, Konya ve Karaman, kuzeyinde Isparta ve Burdur, batısında ise Muğla illeri vardır.

İl arazisinin ortalama olarak %77.8’i dağlık, %10.2’si ova, %12’si ise engebeli bir yapıya sahiptir.  İl alanının 3/4’ünü kaplayan Torosların birçok tepesi 2500-3000 metreyi aşar. Batı’da ki Teke yöresinde geniş platolar ve havzalar yer alır.  Çoğunlukla kireçtaşlarından oluşmuş bu dağlar ve platolar alanında, kireçtaşlarının erimesiyle oluşmuş mağaralar, düdenler, su çıkaranlar, dolinler, uvalalar ve daha geniş çukurluklar olan polyeler gibi büyüklü, küçüklü karst şekilleri çok yaygındır.  İlin topoğrafik yönden gösterdiği değişkenlik gerek iklim, gerek tarımsal gerekse demografi ve yerleşme yönünden farklı ortamlar yaratmaktadır.  Ayrı özellik gösteren bu alanları sahil ve yayla bölgesi olarak tanımlayabiliriz.

Sahil kesimi ilçeleri; Konyaaltı, Muratpaşa, Aksu, Gazipaşa, Alanya, Manavgat, Serik, Kemer, Kumluca, Finike, Kale ve Kaş’tır. Denizden yüksekliği 5-44 m arasındadır. Yayla kesimi ilçeler ise; Gündoğmuş, Döşemealtı, Kepez, Akseki, İbradı, Korkuteli ve Elmalı’dır. Bu ilçelerin denizden yüksekliği 900-1000 m arasındadır

The post Antalya appeared first on Properties in Alanya..

Gazipaşa’nın tarihsel yolculuğu içindeki önemli bir kilometre taşı da M.Ö. 628 yıllarıdır. Selinus adıyla tarihte iki kent mevcuttur.  Sicilya’da Yunanlı Mağara – Hyblaia halkı tarafından bu tarihte bir site devleti olarak kurulan Selinus, diğeri Anadolu’nun güneyindeki Selinus.  Kilikya Bölgesi’nde ve Hacımusa (Kestros) Çayının iki yakasında kurulmuş liman kentidir.  Kalesi ise şimdiki kale kalıntılarının bulunduğu yerde olup o zamanlar ada konumunda idi.  Buradan başta Mısır olmak üzere, o günün ticaret merkezleri ile deniz ticareti yapılmakta idi.

Yunan yönetiminden M.Ö. 197’de Antiokhos dolayısıyla Roma egemenliğine geçen kente M.S. 1. yüzyılda Akdeniz kıyılarının doğu seferine çıkan Roma Kralı Trojan hastalanarak Selinus limanına gelmiş ve bir tüccarın evine konuk olmuş, daha sonra iyileşemeyerek burada ölmüştür.  Yerine tahta geçecek olan Hadrianus, Selinus’ a gelerek cenazeyi Roma’ya götürmüş, anısmada bir mezar yaptırmıştır.  Bu nedenle de Selinus’un bir süre Traianapolis adıyla anıldığı Hıristiyanlık döneminde ise Seleukeia – Silifke Başpiskoposluğu’na bağlı Piskoposluk merkezi olduğu bilinmektedir.  M.Ö. I. yüzyılda başlayan Roma İmparatorluğu dönemi, bu devletin Anadolu sınırları içinde bulunan Gazipaşa’da VI. yüzyıla kadar devam etmiştir.

M.S. VI. yy’den başlarak Güney Akdeniz Bizans İmparatorluğu’nun egemenliğine girmiş, bu yeni dönemde Gazipaşa, Antalya ve Alanya ile birlikte Pamfilya’nın Türkleşmesi süreci içinde Selinus, Selçuklu Sultanı I. Alaaddin Keykubat’ın 1221 yılında Alanya’yı, 1225’e kadar da buradan itibaren belki de Toroslar’dan kaynaklanıp şehir merkezinden geçerek denize karışan beş büyük çayın zaman zaman sel baskınına neden olması dolayısıyla Selinti olarak anılmaya başlanmıştır.  1268’lerde Moğollar’ın Anadolu işgali sırasında Selinti, Anadolu Selçuklu Devleti’nin Konya ve bağlı bölgeleri sınırları içinde yer almaktaydı.

Anadolu beylikleri döneminde 1335 yılından itibaren Antalya ve civarı Teke Beyliği’nde kalırken Alanya, Selinti ve doğusu ile Kuzey yöreleri merkezi Konya olan Karamanoğulları hakimiyetine girmiştir.

Osmanlı Döneminde Fatih Sultan Mehmet’in Deniz Kuvvetleri Komutanı (Kaptan’ı Derya) Gedik Ahmet Paşa, 1470 yılında Alanya’yı, 1472 yılında ise Selinti, Anamur ve Silifke yöresini Karamanoğlu Beyliği’nden alınarak Osmanlı hakimiyetine dahil etmiştir. Ünlü gezgin Evliya Çelebi meşhur Seyahatname’sinin 126. sayfasında “XVIII. yy’da Selinti kazası, İçel (Mersin) sınırları içerisinde Silifke Sancağı’na bağlı 26 köyü olan ve yıllık 80 akçe vergi veren bir kazadır. Deniz kenarında bakımlı cami ve evler ile yemyeşil dağlara sahiptir. Kıbrıs’a 70 mil uzaklıkta iskelesi vardır.” demektedir.

Coğrafi konum
Antalya’nın 180 km doğusunda 10 km uzunluğu, 7 km eninde Akdeniz kıyısında Gazipaşa Ovası üzerine kurulmuştur.  Doğusunda İçel ili Anamur İlçesi, kuzeydoğusunda Karaman ili Ermenek ilçesi kuzeyinde Sarıveliler ilçesi ve batısında ise Alanya ilçesiyle komşudur.  Güney sınırları teşkil eden Akdeniz sahiline paralel bir şeklilde yaklaşık 35 km içerde batıdan doğuya doğru uzanan Toroslarla çevrilidir.  Yüzölçümü 931 km olup ilçe merkezi sahilden 3 km içerde yer almakta ise de yeni yerleşimler sahile kadar uzanmıştır.

İlçenin kıyı şeridi uzunluğu yaklaşık 50 km.dir.  Denize girmek için çok uygun plajlara sahiptir.  Kıyı şeridinin yarıya yakını kumsal olup diğer kısmı kayalıklardan oluşur fakat kayalıkların arasına gizlenmiş müthiş güzellikte koylar da denize girmek için ideal mekanlardır.  İlçe merkezi ile deniz kıyısı arasında alçak tepeler yer almaktadır.  Ovanın kuzeyinde dağlık plato bulunur.  Nisan ve mayıs aylarında ilçe de bir saat arayla hem kayak yapma hem de denize girme imkânı vardır.

Kuzeyindeki kütle olan Torosların batı kıyı sıradağlarının adı Akçal Dağları adıyla bilinir ve en yüksek tepesi “Deliktaş” noktası 2253 m’dir.  Alçak kısımlar ise kıyı boyunca uzanan alüvyal bir ova meydana getirmektedir.  Alivüyol ovadan yüksek dağlık sahaya geçiş nispeten dik yamaçlarla olmaktadır. Güneyde Selinus harabelerinin bulunduğu tepenin ön kısımında yalıyarlar vardır.  Kıyıda bulunan tepenin iki tarafında plajlar uzanır.  Plajlar ince kalker kumlardan meydana gelmiştir. Yalıyarlar kalkerlerden oluşup yer yer 50-100 m yüksekliğe kadar ulaşmaktadır.

Toprakları kıyıda kızıl kestane renkli olup bu topraklar sebze, narenciye ve muz tarımına uygundur.  İçerilere doğru kızıl renkli (Terrarossa) topraklar olup bu topraklarda da tahıl tarımı yapılır. Dağılık kesimlerde de hayvancılık ağırlık kazanmaya başlar.

Gazipaşa mevcut durumuyla daha ziyade tarım toplumu görünümünde ise de 13 Eylül 1989 tarih ve 20281 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Bakanlar Kurulu kararıyla turizm bölgesi ilan edilmesi nedeniyle özellikle havaalanı ve yat limanı inşaatlarının başlamasıyla turizm sektörüne hızlı bir geçiş yapmaya başlamıştır.  Her ne kadar havaalanı tamamlanmasına rağmen açılamasa da el altında çürümekte olan bir tesis hazır beklemektedir.  Halen 2 normal ticari otel, 2 adet turistik ( biri apart ) otel, Gazipaşa Belediyesi Deniz Tesisleri İşletmesi’ne ait bungalovlar ve 1 adet tatil sitesiyle yatak kapasitesi 600’e ulaşmış olup hızla otel ve motel inşaatları devam etmektedir.

İlçenin ören yerleri itibariyle diğer yörelere göre oldukça zengin durumdadır.  Ancak bunların tamamına yakının yol ve koruma hizmetleri yoktur veya yetersizdir.

Gazipaşa Akdeniz sahilinin Caretta Caretta türü deniz kaplumbağalarının yumurtalarını bıraktığı 17 merkezden biridir.

Yalan Dünya Mağarası başta olmak üzere tarihi kale ve şehir kalıntıları, tertemiz deniz ve kumsalları, bol yeşil ve oksijenli yaylaları, özetle bozulmamış doğasıyla turizm bakımından çok büyük bir potansiyele sahiptir.

The post Gazipaşa appeared first on Properties in Alanya..